Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί την Αγλαΐα Παππά και τον Δημήτρη Μπίτο σε ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου, τις Ευτυχισμένες Μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ, σε ένα πρότζεκτ που εξερευνά την ανθρώπινη απαντοχή και αποτίνει φόρο μνήμης στη σπουδαία ηθοποιό Χριστίνα Τσίγκου, στενή φίλη του ίδιου του Μπέκετ και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο της Γουίνι. Η Χριστίνα Τσίγκου είναι εκείνη στην οποία ο Samuel Beckett είπε: «Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ που θελήσατε να παίξετε την Γουίνι». Ο Δημήτρης Τάρλοου διηγείται πως το καφέ βαλιτσάκι της Χριστίνας Τσίγκου έφτασε στα χέρια του:
«Μαρίνα, νιώθω πολύ κουρασμένη. Έχω ανάγκη μερικές μέρες ξεκούρασης. Θα πάω στις Σπέτσες, στο ξενοδοχείο ενός φίλου.» Με αυτά τα λόγια, η Χριστίνα Τσίγκου, το γένος Μαυροΐδη, –άφηνε στη μητέρα μου το δερμάτινο βαλιτσάκι της, αυτό που περιείχε όλες της τις σημειώσεις, την περούκα της, τα σκηνικά της μικροαντικείμενα από την παράσταση Ευτυχισμένες Μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, η Μαρίνα Καραγάτση και ο Παντελής Βούλγαρης θα υποδέχονταν –οι δυο τους και μόνο (μαζί με έναν αστυφύλακα) – τη σωρό της εξαίρετης ηθοποιού στο λιμάνι του Πειραιά. Πριν από ενάμιση χρόνο φεύγοντας από τη ζωή η Μαρίνα Καραγάτση, μου άφησε κληρονομιά το καφέ βαλιτσάκι.
Οι Ευτυχισμένες Μέρες επικεντρώνονται στη Γουίνι στην ηρωίδα η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής. Το σκηνικό θα εστιάζει στην πρόσληψη της Γουίνι ως ένα έργο τέχνης, αυτό το έργο τέχνης που είναι η ανθρώπινη ύπαρξη, ενώ ο εσωτερικός της μονόλογος θα εναλλάσσεται με ηχητικά τοπία δημιουργώντας μια ηχητική εμπειρία.
|
Σχόλια