Kάθε φορά που λέμε ιστορίες από τη ζωή μας, τις ξαναπλάθουμε. Σήμερα που η ταυτότητα είναι διαρκώς υπό διαπραγμάτευση,
στα social media, στη δημόσια σφαίρα, στις ίδιες μας τις σχέσεις, τι σημαίνει τελικά να αφηγείσαι τον εαυτό σου;
Η παραστασιακή αφήγηση της Αιμιλίας Υψηλάντη ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Μένει. Και αρχίζει να μιλά.
Ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Όμως τίποτα δεν επιστρέφει όπως ήταν. Κάθε ανάμνηση μετασχηματίζεται τη στιγμή που την αφηγείται. Κάθε ιστορία γίνεται μια νέα εκδοχή της.
Μια ζωή που ξεκίνησε στη μεγάλη οθόνη της δεκαετίας του '60 φτάνει ως τη σημερινή εποχή, μεταφράζοντας το παρελθόν με το λεξιλόγιο του σήμερα. Το προσωπικό διασταυρώνεται με το συλλογικό, και η ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Από τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τα στερεότυπα, μέχρι τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, ενώ εξακολουθούν να επαναπροσδιορίζονται.
Μέσα σε αυτήν την αφήγηση υπάρχει ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται: άνθιση, φθορά, αναγέννηση. Κάθε εποχή αφήνει το αποτύπωμά της πάνω στο πρόσωπο, στη φωνή, στο σώμα. Και η φωνή εξακολουθεί να αντηχεί.
Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ένα ερώτημα που αφορά άμεσα το σήμερα: είμαστε αυτό που ζήσαμε ή αυτό που επιλέγουμε να θυμόμαστε και να αφηγούμαστε;
Η παράσταση επιστρέφει στο πιο απλό και πιο εκτεθειμένο εργαλείο: τον άνθρωπο πάνω στη σκηνή, τη φωνή, το σώμα, την ανάσα. Και εκεί, μέσα σε αυτή την κοινή συνθήκη, κάτι αναγνωρίζουμε. Κάτι που κρατά τη ζεστασιά, το βλέμμα και την ταυτότητα ανέπαφα.
Κείμενο:
Γιώργος Αγγελίδης, Αιμιλία Υψηλάντη
Επιμέλεια Παράστασης:
Ντέπυ Πάγκα
Γραφιστική Επιμέλεια:
Άρης Σομπότης-Playwalk
Δημόσιες Σχέσεις & Επικοινωνία:
Μαρίκα Αρβανιτοπούλου-Art Ensemble
Διεύθυνση Παραγωγής:
Άρτεμις Υψηλάντη-Ναπολέων
Σχόλια